این متن کامنتی هست كه در وبلاگ خرچنگزاده خوندم :

من از مرگ کردان شاد نشدم. اصولا” از هیچ مرگی شاد نمی شوم. وقتی قرار است چند صباح بعد از او خودم هم بمیرم دیگر دلیلی ندارد از مردن کسی خوشحال بشوم. اما کردان جزو همان کسی بود که هم آدم کشته بود و هم از مرگ دیگران شادی کرده بود. طبیعی هست کسانی هم پیدا شوند که از مرگش شاد شوند. اما چیزی که غم انگیز بود این بود که مرگش را به تحقیر و تمسخر گرفتند. در جایی نوشتم که “کردان یک عمر با مدرک دکترای آکسفورد زندگی کرد و به خاطر سه ماه وزارت، با فوق دیپلم پیام نور مرد” . کردان یک شوخی بیشتر نبود و حکایت انسانهایی حقیری بود که سرنوشت مملکتی بزرگ را به دست می گیرند. مرگش نیز نه شادی بلکه تحقیر و تمسخرش را ادامه داد . همین. خدایش بیامرزدش